ویلا

ویلا نوعی خانه است که در اصل، منزل ییلاقی مخصوص اشراف و طبقات ممتاز رم باستان بود. از زمان پیدایش ویلاهای رومی، ایده و کارکرد ویلاها به طور قابل ملاحظه ای دچار تحول شده است. بعد از فروپاشی جمهوری رم، ویلاها به مجموعه های کشاورزی کوچکی تبدیل شدند که این روند در اواخر دوران باستان تقویت شد، بعضی اوقات این بناها برای باز استفاده به عنوان عبادتگاه، تبدیل به کلیسا می شدند.

سپس در طی قرون وسطی به تدریج دوباره به صورت خانه های ییلاقی طبقات اشراف جامعه، تکامل یافتند. به بیان مدرن، ویلا می تواند اشاره به انواع و اندازه های گوناگونی از سکونتگاهها داشته باشد، شامل طیفی از ویلاهای دو طبقه نیمه مجزا و حومه ای تا منازل مسکونی واقع در حد فاصل شهر و زمین های بایر.

villa

Villa Medici  در Fiesole  با لندسکیپ تراسی روی تپه ساخته شده به وسیله لئون باتیستا آلبرتی

ویلای رومی

villa urbana  یک سکونتگاه ییلاقی قابل دسترس از رم یا شهرهای بزرگ دیگر است برای اقامت یک یا دوشب.

Villa Rusticaیک خانه رعیتی که اصولا به وسیله خدمه اشغال می شده است در یک مجموعه که ویلا در مرکز آن بوده و به صورت فصلی مورد استفاده قرار می گرفته است. ویلا روستیکای رمی در قلب لاتیفوندیا، نسخه اولیه آنچه بود که بعدها و دردیگر جاها، املاک مزرعه ای نامیده می شدند.

ویلاها در این دوران شامل بلوک های آپارتمانی و یا domus (منازل طبقه ممتازی از بردگان آزاد شده) نمی شدند. در در Satyricon ( قرن اول بعد از میلاد) پترونیوس طیف وسیعی از سکونتگاههای رومی را توصیف کرده است.

نوع دیگری از ویلاها "villa maritima" ، نوعی ویلای ساحلی بود که در کنار دریا ساخته می شد.

تراکم ویلاهای امپراطوری در خلیج ناپل بود، در جزیره کاپری در مونت سیرسئو و آنتیوم. نمونه ها شامل Villa of the Papyri در هرکولانئوم و "Villa of the Mysteries" در پمپی می باشند.

رومی های ثروتمند از گرمای تابستان به تپه های اطراف رم پناه می بردند به ویژه در اطراف تیبور. گفته می شود سیسرو مالک بیش از هفت ویلا بود و پلینی دارای سه یا چهار ویلا نزدیک لورنتیوم بود.

نویسندگان رومی از ویلاهای لاتیفوندیوم به عنوان ویلاهای خودکفا یاد می کنند، جاییکه اشراف از شراب محصول انگور خود می نوشیدند و اقدام به روغن گیری برای مصرف خود می کردند.

این نمودی بود از نجیب زادگان شهری که نقش کشاورزان رومی با تقوا و قدیمی را بازی می کردند. گفته شده است که استقلال اقتصادی ویلاهای روستایی، نشانه ای از تکه تکه شدن فزاینده اقتصادی امپراطوری رم بود.

ویلا

Getty Villa انطباقی از ویلای پاپری در لس آنجلس

در بریتانیای رومی

باستان شناسان تعداد زیادی از ویلاهای رومی را در انگلستان مورد بررسی قرار داده اند. آنها مانند همتایان ایتالیایی شان، جوامع کشاورزی، مزارع و تاکستان ها را کامل می کردند، حتی در اطراف یک کانون مرکزی با حمام  ها و باغ های اطرافش، اقدام به کاشی کاری و سنگ تراشی هایی نیز می کردند. ویلای بزرگ در وودچستر، کف های موزاییکی خود را تا زمان ساخت کلیسای آنگلوساکسون روی سایتش، حفظ کرده بود. حفاران برای مراسم تدفین در حیاط کلیسا مجبور بودند که این کف های موزاییکی را سوراخ کنند. حتی بیشتر، ویلا روستیکای کاخی در فیش بورن نزدیک وینچستر به صورت یک مستطیل باز و بزرگ ساخته شده بود. با رواق هایی که باغ ها را محصور می کردند که راه ورود آنها از طریق یک ایوان بود.

در انتهای قرن سوم، توسعه شهرهای رومی در بریتانیا متوقف شد: همانند اعیان نشینان نزدیک مرکز امپراطوری، بریتانیایی های رومی از شهرها به سمت ویلاهای خود روانه شدند که وارد فاز کاخ سازی شده بودند، یک دوره طلایی برای حیات ویلا. ممکن  است دو نوع پلان ویلا در بریتانیای رومی، ویژگی های ویلای رومی را به طور کلی نشان دهد. پلان مفیدتر، بالهایی از اتاق ها را تا اتصال به یک ایوان گسترده می کرد که احتمالا در زوایای قائمه، حتی تا محصور کردن یک حیاط توسعه می یافتند. نوع دیگر در یک هال مرکزی راهرو مانند، مانند یک باسیلیکا شکل می گرفت، که به صاحب ویلا یک نقش اصلی می داد.

ساختمان های ویلا اغلب ساختارهای مستقلی بودند با حیاط های محصور خود. ساختارهای با فریم های چوبی با پیچ و مهره ها و کام و زبانه ها به دقت ساخته می شدند که روی پایه های سنگی قرار می گرفتند. برای اتاق های مراسم مهم، آنها با ساختارهای سنگی جایگزین می شدند. رد پاهایی از پنجره های شیشه ای و همچنین پنجره هایی با شبکه های آهنی یافت شده است.

ویلا

مدلی از کاخ رومی   Fishbourne ویلایی برای یک دولتمرد در بزرگترین مقیاس

ویلاهای صومعه ای اواخر دوران باستان

با ضعف و فروپاشی امپراطوری روم غربی در قرن های چهارم و پنجم، ویلاها بیشتر و بیشتر ایزوله شده و محفوظ و محدود در میان دیوارها شدند. در انگلستان ویلاها متروکه و غارت شدند و به وسیله مهاجمان آنگلوساکسون در قرن پنجم سوزانده شدند. اما ایده یک جامعه کارگری کشاورزی خودکفا و مجرد، در میان فرهنگ آنگلوساکسون به عنوان ویلا با سکونت گاههایش و مقید به زمین، باقی ماند.

در مناطقی از قاره،نجیب زادگان و بزرگان ویلاهای بزرگ، متروکه و رها شده خود را به راهبان اهدا کردند. شاید این باعث شکل گیری هسته صومعه ها شد. در این مسیر، سیستم ویلاهای ایتالیایی اواخر دوران باستان، در دوران قرون وسطی اولیه، به حیات خود ادامه داد. این بناها به صورت صومعه هایی در برابر مناقشات جنگ گوتیک و لمباردها مقاومت کردند.

در حدود سال 529 میلادی بندیکت نورسیا، صومعه تاثیرگذار خود، Cassino  Monteرا در خرابه های یک ویلا در سابیاکو بنا نهاد. از قرن ششم تا هشتم، ویلاهای Gallo-Roman در مناطق سلطنتی مروینگتن، مکررا به صورت سایت هایی برای صومعه ها، تحت سایه سلطنت، در گائول اهدا می شدند.  Saint-Maur-des-Fossésو Fleury Abbey از این نمونه ها هستند. در آلمان یک نمونه معروف Echternach در اواخر 698 سال است، ویلی بورد صومعه ای را در یک ویلای رومی ایجاد کرد که توسط ایرمینا، دختر داگوبرت دوم به او اهدا شده بود. Kintzheim یک ویلا برای شاه بود. در حدود سال 590 میلادی سنت الیگیوس در یک خانواده گالو-رومی سطح بالا در ویلایی نزدیک لیموکس در آکویتین(فرانسه امروزی) به دنیا آمد. صومعه Stavelot در سال 650 با تصرف یک ویلا نزدیک لی یژ و صومعه Vézelay ، بنیانگذاری مشابهی داشتند.

دوران پس از روم

در این دوران ویلا اشاره به عمارت های مزرعه ای و خودکفای ایتالیایی یا گالو-رومی داشت. آنها به صورت یک دهکده با سکونت گاههای خود، از نظر اقتصادی خود کفا بودند که احتمالا به صورت قانونی به رعیت های خود گره خورده بودند. مروینگتن فرانک، این ایده را به ارث گذاشت که توسط کارولینگیان فرانچ دنبال شد.

ویلا نام بسیاری از مکان های اسپانیایی یا پرتقالی، مانند Vila Real  و Villadiego می باشد. ویلا در این مکان ها شهر کوچکی است با اهمیت کمتر نسبت به شهرهای دیگر. وقتی آن به همراه یک اسم شخصی می آید، احتمالا به معنای یک عمارت ییلاقی به کار می رفته تا یک شهر کوچک. بعدها تحولاتی باعث شدند که تمایز اسپانیایی بین ویلاها و شهرها به صورت کاملا افتخاری باشد. مادرید یک ویلای درباری بود، این ویلا در نظر گرفته شد تا از دربار سلطنتی سابق مجزا باشد. اما بخش خیلی کوچکتر Ciudad Real به وسیله پادشاه اسپانیایی شهر اعلام شد.

رنسانس ایتالیایی

توسکانی

در قرن چهاردهم و پانزدهم، ویلا یکبار دیگر به خانه های ییلاقی پیوند خورد، مانند اولین ویلاهای مدیچی،villa de Trebbio  اینها عمارت های مستحکمی بودند که در قرن چهاردهم در منطقه موگللو نزدیک فلورانس ساخته شدند. در سال 1450 جیووانی مدیچی، ساخت ویلای مدیچی را در فیزوله، توسکانی آغاز کرد شاید آن اولین ویلایی بود که تحت دستورات لئون باتیستا آلبرتی ساخته شد که ویژگی های یک ویلا با ایده های نوین را در آن، تئوریزه کرد.

این اولین نمونه های ویلاهای رنسانس، عصر لورنزو مدیچی را زودتر از موعد آغاز کردند که ساخت Villa di Poggio به وسیله جولیانو داسانگلو در سال 1470 در استان پراتو، توسکانی از آن نمونه ها بود. از منطقه توسکانی ایده ویلا به واسطه رنسانس ایتالیا و اروپا، دوباره گسترش یافت.

ویلا

The Villa di Medici ساخته شده به وسیله جولیانو دو سنگالو 1470، توسکانی

5

Villa di Pratolino با نیمه کمتری از باغ ها، ساخته شده به وسیله گوستو اوتز 1599 Museo فلورانس

باغ ویلاهای توسکان

باغ ویلاهای Quattrocento به عنوان پیوندی زیبایی شناسی و بنیادی بین ساختمان مسکونی و فضاهای بیرونی عمل می کردند، با دیدهایی به لندسکیپ کشاورزی انسان ساخت، در آن زمان تنها جنبه مطلوب طبیعت. ویلاها و باغ های بعدی شامل Palazzo Pitti  و  Boboli Gardensدر فلورانس و Villa di Pratolino در استان سینا هستند.

رم

رم از پتانسیلی بیش از سهمش از ویلاهای با دسترسی آسان به شهرهای کوچک قرن شانزدهم، برخوردار بود. اولین ویلای ییلاقی اجدادی که در دوره باستان ساخته شد Belvedere  یا  palazzetto بود که به وسیله آنتونیو پولوایولو طراحی شد و روی شیب های کاخ واتیکان ساخته شد.  Villa Madama که طرحش منسوب به رافائل است و توسط جولیو رومانو در سال 1520 ساخته شد، یکی از تاثیرگذارترین خانه های شخصی بود که تا آن زمان ساخته شده بود. المان های شاخص ویلاها در طول قرن نوزدهم، از Villa Madama مشتق می شدند. Villa Albani نزدیک پورتاسالاریا ساخته شد. بناهای دیگر شامل Villa Borghese، Villa Doria  Pamphili  (1650)، Villa Giulia مربوط به پاپ جولیوس سوم(1550) بود که توسط وینگولا طراحی شد. ویلاهای رومی Villa Ludovisi  و Villa Montalto در اواخر قرن نوزدهم تخریب شدند، در احیای حباب املاک و مستغلات که بعد از تشکیل دولت یک ایتالیای واحد در رم رخ داد. تپه های خنک Frascati، ویلاهای  Villa Aldobrandini (1592) و Falconieri  و Villa Mondragone را در بر می گرفتند. Villa d'Este نزدیک تیوولی به جهت نقشی که آب در باغ تراس هایش داشت، معروف است.

ویلای Medici در حاشیه رم روی تپه پینچیان در سال 1540 ساخته شد. علاوه بر این ویلاهای فصلی گذران اوقات فراغت که معمولا در فاصله کمی از شهر واقع بودند، دیگر ویلاهای ایتالیایی از بازساخت مجموعه های قلعه ای و دژمانند که به عنوان کرسی  های قدرت خانوادگی بودند، شکل می گرفتند. مانند ویلای Caprarola مربوط به خانواده فرنزی. نزدیک سینا در توسکانی ویلای Cetinale به وسیله کاردینال فلاویوچیگی ساخته شد. او کارلو فونتانا، شاگرد جیان لورنزو برنینی را استخدام کرد تا باغ های نمادین و ویلا را به سبک باروک رومی در سال 1680 تغییر دهد. باغ ویلای Lante یکی از عالی ترین آفرینش های ویلای ایتالیایی در لندسکیپ است که در قرن هفدهم کامل شد.

6

Villa Doria Pamphili، رم

ونیز

در اواخر قرن شانزدهم در شمال شرقی شبه جزیره ایتالیا، ویلاهای پالادیان از ونتو به وسیله آندریا پالادیو(1580-1508) طراحی ویلا شد و در ویسنزا در جمهوری ونیز ساخته شد. پالادیو همیشه ویلاهایش را بر طبق زمینه هایشان طراحی می کرد، نمونه ها شامل Villa Capra "La Rotonda”- Villa Emo, the Villa Godi, the Villa Forni Ceratoو

Villa Foscari   هستند.  این ویلاها درون یک مجموعه شکل گرفته و امکانات اقامتی و مسافرتی_توریستی را فراهم می آوردند.

7

Villa Capra "La Rotonda" در ویسنزا، یکی از تاثیرگذارترین بناهای پالادیو

ویلاهای خارج از روم

قرن هفدهم

خیلی زود در گرینویچ انگلستان، اینیگوجونز به دنبال گراندتور خود 1615-1613 Queen's House را بین سالهای 1617-1615، در اوایل پذیرش سبک معماری پالادیان در کشورهای دیگر، طراحی کرد و ساخت. سبک ویلای پالادیان تاثیر خود را در مناطق و کشورهای دیگر گذاشت و برای بیش از چهارصد سال موثر باقی ماند. همچنین سبک نئو پالادیان بخشی از اواخر قرن هفدهم و دوره معماری احیای رنسانس را به خود اختصاص داد.

 

قرن های هجدهم و نوزدهم

در اوایل قرن هجدهم انگلیسی ها اصطلاح ویلا را گرفته و برای خانه های متراکم در مناطق ییلاقی به کار بردند. به ویژه آنهایی که از لندن قابل دسترس بودند،Chiswick House  یک نمونه از این دسته ویلاهاست. به لطف احیای علاقه به پالادیو و اینیگو جونز، خیلی زود ویلاهای نئوپالادیان در دره رودخانه تیمز و مناطق حومه ای انگلیسی ساخته شدند. Marble Hill House در انگلستان، در قرن هجدهم به معنای اصلی یک ویلا درک شد. در اواخر قرن هجدهم Monticello که توسط توماس جفرسون در ویرجینیای ایالات متحده ساخته شد، از بسیاری جهات یک احیای ویلای پالادیانی است. نمونه های دیگر از این دوره و سبک Hammond-Harwood House در آناپولیس، مریلند و نمونه های دیگر قبل از جنگ داخلی آمریکا یا جنگ داخلی مزارع آمریکا مانند مزارع Westover Plantation و بسیاری دیگر در منطقه رودخانه جیمز، همچنین یک دوجین از مزارع در بقیه قسمت های جنوبی و قدیمی، مانند ویلاهای لاتیفاندیوم رومی بودند.

احیای بعدی در دوران طلایی و اواخر قرن بیستم، شامل عمارت های Breakers در نیوپورت، رودآیلند، Filoli در وودساید، کالیفورنیا و Dumbarton Oaks در جورج تاون، واشنگتن دی سی بود، توسط معماران و طراحان لندسکیپی مانند ریچارد موریس هانت، ویلیس پوک و بیتریکس فراند ساخته شدند.

در قرن نوزدهم واژه ویلا برای توصیف هر خانه حومه ای بزرگی که به تنهایی در یک قطعه زمین باشد، توسعه یافت. در همین زمان ویلاهای نیمه مجزا در آغاز قرن بیستم سر برآوردند و واژه ویلا تحت این توسعه و استفاده بیش از حد، فروریخت.

نیمه دوم قرن نوزدهم شاهد به وجود آمدن مجتمع های کلونیایی ویلایی بزرگی در آلمان بود. نواحی مسکونی ثروتمند و شاخص که غالبا از عمارت های بزرگ با طراحی ها و تزئینات استادانه ای ساخته می شدند، همچنین بسیاری از عمارت های بزرگی که برای صنعت گران آلمانی ثروتمند ساخته می شدند مانند Villa Hügelدر اسن، کلونی ویلایی Lichterfelde West در برلین، بعد از سفر معمارش به جنوب انگلستان خلق شد. عمارت های شاخص تاریخی در آلمان شامل Heiligendamm می باشد، همچنین دیگر عمارت های تفرجگاهی در دریای بالتیک، رزآیلند و House on Schachen  در کوههای آلپ باواریا، Villa Dessauer در بامبرگ، Villa Wahnfried در بیروت، Drachenburg نزدیک بن، Hammerschmidt Villa در بن، Liebermann Villa و Britz House در برلین، Albrechtsberg، Villa Stockhausen، Villa San Remo دردرسدن.

Villa Waldberta درفرانکفورت, Jenisch House و Budge-Palaisدر هامبورگ، Villa Andreaeو Villa Rothschild در کینشتاین، Villa Stuck و Pacelli-Palais در مونیخ، Schloss Klink در دریاچه موریتز.

Villa Ludwigshöheدر راینلاند-پلاتینات، Villa Hauxدر استات گارت و Weinberg House در وارن.

در فرانسه Château de Ferrières نمونه ای از ویلا به سبک نئو رنسانس ایتالیایی است و در بریتانیا Mentmore Towers به وسیله جان راسکینف به این سبک است. نماینده این سبک در آلمان ویلای Haas طراحی شده توسط لوودویک هوفمن در هس است.

8

 Villa "Sea Greeting”    در Binz, Rügen Islandیک ویلای معمولی قرن نوزدهم در آلمان به سبک معماری تفرجگاهی

9

عکس هوایی از ویلاهای مستعمراتی در درسدن، آلمان

قرن های بیستم و بیست و یکم

اروپا

در طی قرن نوزدهم و بیستم واژه ویلا برای عمارت های مجزا در اروپا توسعه یافت. فرمهای ویژه ای به عنوان مثال ویلاهای آب گرم Kurvillen در آلمان و ویلاهای ساحلی Bädervillen در آلمان که در انتهای قرن نوزدهم محبوب بودند. این سنت تا قرن بیستم و حتی تا به امروز ادامه یافت. گرایش دیگر برخواست عمارت های نسبتا مینیمال به سبک باوهاس از دهه 1920 تا امروز است. در دانمارک، نروژ و سوئد واژه ویلا به بیشتر فرمهای خانه های تک خانواری مجزا، صرفنظر اندازه و استاندارد، دلالت دارد.

10

ویلای معمول در Graz، اتریش

 

آمریکا

ایده ویلا در haciendas آمریکای لاتین و estancias برزیل و آرژانتین زنده و رایج است.  قدیمی ترین انواع آن معماری مستعمراتی اسپانیایی و پرتقالی قدیمی بود که بعد از استقلال آمریکا از اسپانیا و پرتقال، به وسیله سبک احیای مستعمراتی اسپانیایی با تنوعان محلی، دنبال شد. در قرن بیستم ویلاهای سبک بین الملل به وسیله روبرتو بورل مارکس، اسکار نیمایر، لوییس باراگون و دیگر معماران، یک ترکیب زیبای منحصر به فرد اروپایی-لاتین را توسعه دادند. ویلاها به خصوص در کالیفورنیا و ساحل غربی ایالات متحده به خوبی نمایان هستند.  مکان هایی که اصالتا به وسیله طبقات ممتاز جامعه و طرفداران سبک معماری ویکتوریایی و هنرهای زیبا سفارش داده می شدند. جوامعی مانند  Montecito Pasadena, Bel Air, Beverly Hills و San Marino در کالیفورنیای جنوبی، Atherto  وPiedmont در ناحیه خلیجی سان فرانسیسکو چند نمونه از تراکم ویلاها هستند.

محبوبیت احیای معماری مدیترانه ای در تنوعی از تکرارها در قرن اخیر در آن مناطق و در فلوریدا وجود داشته است. معماران اندک و شاخص آنها عبارتند از : والاس نف-آدیسون میزنر-استنفورد وایت و جورج واشنگتن اسمیت.

نمونه های اندکی شامل Harold Lloyd Estate در Beverly Hills ، کالیفورنیا، Hearst Castle در مقیاس مدیچی در مرکز بخش ساحلی کالیفورنیا و Villa Montalvo در کوههای سانتا کروز، ساراگوتا، کالیفورنیا،

Villa Vizcaya در Coconut Grove، میامی، نسخه های سبک صنعتگران آمریکایی شامل Gamble House

و ویلاهای Greene and Greene در پاسادنا، کالفورنیا می باشند.

ویلاهای مدرن

معماران مدرن نمونه های مهمی از ساختمان ها را به عنوان ویلا خلق کرده است.

Villa Noailles  اثر روبرت استیونز در Hyères در فرانسه

 Villa Savoye اثر لوکوربوزیه در Poissyفرانسه

Villa Mairea اثر آلوارآلتو در Noormarkku فنلاند

Villa Tugendhat اثر لوودویک میس وندروهه در Brno جمهوری چک

Villa Lewaro اثر ورتنر تندی در Irvington نیویورک

ویلاهای ییلاقی :

Hollyhock House (1919) اثر فرانک لوید رایت در هالیوود

Gropius House (1937) اثر والتر گروپیوس در  Lincoln, ماساچوست

Fallingwater (1939) اثر فرانک لوید رایت در پنسیلوانیا

 Farnsworth House اثر لوودویک میس وندروهه در  Plano  ، ایلینویز  

Kaufmann Desert House (1946) اثر ریچارد نوترا در Palm spring ، کالیفورنیا

Auldbrass Plantation (1940–1951) اثر فرانک لوید رایت در کالیفورنیای جنوبی

Palácio da Alvorada  (1958)  اثر اسکار نیمایر  در Brasília، برزیل

Getty Villa  در Pacific Palisades، لس آنجلس

11

نمونه ای از ویلای مدرن در سیسیل ایتالیا

دیگر مکان ها

امروزه واژه ویلا اغلب برای اقامتگاههای اجاره ای برای تعطیلات به کار برده می شود. در انگلستان این واژه برای خانه های مجزا و با کیفیت در مناطق گرم به ویژه فلوریدا و مدیترانه ای مورد استفاده قرار می گیرد. این واژه همچنین در پاکستان و بعضی از جزایر کارابیانی مانند جاماییکا، سنت بارتلی، سنت مارتین، گوادلوپ، جزایر ویرجین انگلیس و دیگر جزایر مورد استفاده قرار می گیرد.

در مناطق تفریحی و ساحلی  Baja California Sur و مکزیک و مناطق گوناگونی از جهان، این واژه برای خانه های ییلاقی لوکس و تفریحی، اقامتی و پذیرایی به کار می رود.

در اندونزی واژه ویلا برای خانه های ییلاقی مستعمراتی هلندی مورد استفاده قرار می گیرد. امروزه این واژه بیشتر برای خانه های اجاره ای برای تعطیلات در نواحی روستایی و ییلاقی محبوبیت دارد.

در استرالیا، ویلاها یا واحدهای ویلایی، اصطلاحاتی هستند که برای توصیف نوعی از مجتمع های خانه های شهری مورد استفاده قرار می گیرند که احتمالا شامل خانه های کوچکتر مجزا یا به هم متصل با 3 یا 4 اتاق خواب می شود که از اوایل دهه 1980 روند ساختشان شروع شده است.

در نیوزیلند واژه ویلا معمولا برای توصیف سبکی از خانه های چوبی ساخته شده در قبل از جنگ جهانی اول به کار می رود که به وسیله سقف های بلند اغلب 12 فوت، پنجره های ارسی و هال های ورودی طویل مشخص می شوند.

در کلمبیا واژه ویلا به عنوان یک واژه بیگانه در زبان محلی خمر به کار می رود که معمولا برای توصیف هر نوع خانه شهری مجزا که دارای فضای حیاط باشد، مورد استفاده قرار می گیرد. این واژه دلالت بر اندازه یا سبک معماری خاصی ندارد، تنها ویژگی که ویلای خمر را از بقیه ساختمان ها متمایز می کند، فضای حیاط و کاملا مجزا بودن آن است. اصطلاحات ویلای دو قلو و مینی ویلا به ترتیب به معنی حالت های نیمه مجزا و کوچکتر ابداع شده اند. عموما آنها لوکس تر و بزرگتر از خانه های ردیفی معمول هستند. شامل فضای حیاط همچنین معمولا دارای درختان و پوشش های سبز می باشند. به طورکلی آنها می توانند ملک هایی در شهر های مهم نیز باشند، جاییکه ثروت بیشتر و در نتیجه خانه های لوکس بیشتری وجود دارد.

12

ویلاهای Heritage اواخر قرن نوزدهم اوکلند، نیوزیلند

 

منبع:wikipedia

نظرات (0)

0 از 5 براساس 0 رای
هنوز نظری ارسال نشده است

  1. نظرات و سوالات خود را در مورد این ویلا میتوانید با در میان بگذارید
رتبه دهید:
پیوست (0 / 3)
انتشار موقعیت
ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال